هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

سزاوار ...

        

     

            

           به خودت می‌آئی می‌بینی سرانگشت‌هات از کندن ِ گذشته و کنار زدن خروارها

           دیروز‌ زخمی و سر تا پای‌ات گذشته‌ای شده . نفس‌زده‌ی بغض‌کرده‌ی بهت‌زده ،

           ته ِ گودال ِ چشم‌هات داری به دل‌خوشی‌ای پوسیده‌ نگاه ‌می‌کنی که معلوم نیست 

           با کدام خاطره گور به گور شده . سزاوار ِ دوزخ ، از معصیت ِ نبش ِ خاطره ،

           دوزخی امّا فرجام ِ بهشت . بهشتی بی تو . سزاوار ِ خود ِ خود ِ خدا ... ،

           نه سزاوار من ، که آدم نبودم ... 

     

     

      

    

      

     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٥ آبان ۱۳٩٤