هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بی‌قواره ...

        

      

            

          یک‌وقت به خودت می‌آئی و می‌بینی اصلن به خودت نمی‌آئی . روح مندرس ِ آب

          رفته‌ای که جائی توی سینه مچاله بوده . که نه آبروی رفو دارد نه قواره‌ی توست .

          نخ‌‌نمای نم‌گرفته‌ای که با هر نفس‌ات بوی نای ِ گذشته را دم می‌‌دهد توی هوا ، به

          اشمئزاز آشنا و غریبه ...

    

 

   

    

    

     

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٦ مهر ۱۳٩٤