هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مصنوعی ...

            

             

                           

    آدم‌های آرزو ندار . آدم‌هائی که آرزو برای‌شان امیدی مصنوعی است . آن‌قدر مصنوعی

    که می‌دانند هر چقدر هم پایش شوق بریزند هیچ طراوتی نخواهد یافت . که هیچ طراوتی

    نخواهد داد . درست مثل ِ زیبائی ِ چشم ‌وهم‌چشمی‌وار ِ گلی مصنوعی که فقط برای جلب

    توجه لحظه‌ای و نشاط ِ بی‌رمق ِ  آن‌که از تو فقط می‌گذرد ، شاید به‌کار بیاید . بی‌هیچ که

    طراوتی داشته باشد . بی‌هیچ که طراوتی بدهد. جز زحمت ِ غبار روبی‌ای چند صباحی .

    از آن گلهای بی‌جان و بی‌عطری که در نقطه‌ی کور عادت قرار می‌گیرند ... ،

    آدم‌های آرزو ندار . آدم‌های آرزو ندار ...

      

        

         

     

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٥ مهر ۱۳٩٤