هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

رفت ...

      

    

                

               رفتی  و  غصّه‌ها  دمادم شد ... اشک  تقدیر ِ چشم ِ آدم شد

               آه  از بطن ِ چشمه‌ها جوشید ... شهد ِ شیرین عاشقی سم شد

               نبض ِ باران  از  تپش  افتاد ... بی‌رمق‌ قطره‌قطره نم‌نم شد

              مستی از بختِ میگساری رفت ... قامت ِ سرو از تبر خم  شد

              عشق درلابه‌لای‌ غزل‌ خشکید ... ماه از قاب ِ برکه‌ها کم  شد

              رفتی و نظم ِ  زندگی  پاشید ... جای ‌یک‌بار مرگ هر دم شد

           

       

       

         

        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۸ مهر ۱۳٩٤