هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

غروب ...

        

              

                     

 آدم‌هائی هستند که با شنیدن " بگذاردوست‌ات داشته باشم " مثل کلاغی که سنگ دست کسی

 دیده باشد بال به فرار باز می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند می‌روند می‌نشینند روی بالاترین شاخه‌ی خشک ِ بلندترین

 درخت ِ دورترین جائی که نفس ِ پروازشان بند آمده باشد . می‌نشینند تا سرخ ِ خون‌پاشیده‌ی

 غروب را ببینند ... 

       

        

          

         

         

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٢ شهریور ۱۳٩٤