هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

امید ...

        

       

              

       امید در نوجوانی‌های امثال ِ من در ما نهادینه شد . توی صف نانوائی‌‌ها . وقتی شاطر

       می‌گفت به ته ِ صفی‌ها بگوئید نان به آن‌ها نمی‌رسد . امّا ما بازهم می‌ایستادیم ... ،

       به امید ِ نان ...

     

    

     

    

  

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٤ شهریور ۱۳٩٤