هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

آدم ...

        

       

           

      آدم وقتی تنها می‌شود توی جنگ‌وجدل‌های‌اش با تنهائی پیروز هم ‌می‌شود. چیزهائی

      هستند که به آدم انگیزه می‌دهند و بالاخره توی ده تا کش‌مکش ، سه‌چهارتا را هم تو

      می‌بَری . این ‌" آدم ِ تنها " ست . ولی می‌رسی به جائی که دیگر کش‌مکش‌ای نیست .

      تو می‌شوی برده‌ و نوچه‌ی بی‌چون‌وچرای ِ تنهائی. مثل کسی که مطیع محض ِ فلان

      آدم است و می‌گوئیم او " آدم ِ فلانی " است . این‌جا تو دیگر آدم ِ تنها نیستی. شده‌‌ای

      " آدم ِ تنهائی ". نوچه‌ی بی‌چون‌وچرای تنهائی . این است که آدم ِ تنها با آدم ِ تنهائی

      خیلی فرق دارد ...

      شده‌ام آدم ِ تنهائی ...

      

     

      

       

     

 

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٤ شهریور ۱۳٩٤