هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

من ...

             

 

                   آآآآ ی ی  مَردُم ...

                   مُردَم از این بُغض ِ دَم به دَم ،

                   که  قرار  بود ...

                  این من ...

                  به  یقین ِ عقل ...

                  توسَن ِ  بلد  باشد  برای ِ دل  ...

                  در کوره راه ِ  دور و دراز ِ  شک ...

                  تا بارگاه ِ عشق ،

                  حالا ...

                  شده ام  نرّه قاطری  سر به  زیر ...

                  بارَم  سنگ ِ دل ،

                  خدا اگر قبول کند انشالله ...

                  دارَم سنگ ِ بنای ِ بُقعه ی ِ غم  را می بَرم همین نزدیکی ها ...

                  بالای ِ تپّه ای از آرزوهای مُرده ...

                                                

                                               

                                          

                                                 

                                             

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٠