هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ناآرام ...

                  

             

                    

        می‌رسی به یک‌جائی که دیگر بی‌تاب نیستی . بی‌تابی نمی‌کنی امّا آرام هم  نیستی .

        بی‌تابی نمی‌کنی چون غم توی وجودت از تب و تاب می‌افتد و ساکن می‌شود . غم

        می‌شود اهلی ِ روح‌ات ، ساکن جان‌ات . آرامش حلول شادی در روح است بی‌تاب

        نبودن امّا سکون ِ غم درون جان است . همین می‌شود که آدم بی‌تابی نمی‌کند ، امّا

        آرام هم  نیست . می‌رسی به یک‌جائی که دیگر بی‌تاب نیستی . بی‌تاب نیستی  امّا

        آرام هم نیستی ...

       

       

     

      

         

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ۱٤ تیر ۱۳٩٤