هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نحیف ...

        

       

                  

       از آستانه‌ی تحمل‌ات که بالاتر باشد دیگر فرقی نمی‌کند ضربه‌ی سهمگین پتک باشد

       یا تلنگر سرانگشت . می‌شکنی . مسئله‌ی شدت ضربه نیست که قیاس مع‌الفارق کرده

       باشی . مسئله‌ی ضعف ِ احساس است . تنهائی احساس آدم  را نحیف می‌کند . آن‌چنان

       نحیف که نازداری زنی از مردش تو را به هق‌هق می‌اندازد . هق‌هق . آن‌قدر عجیب

       که از فرط عجیب بودن شاید مسخره به نظر می‌رسد . شاید هم آن‌قدر مسخره که از

       فرط مسخرگی عجیب به نظر می‌رسد . تنهائی احساس آدم را نحیف می‌کند ...

          

            

               

               

        

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۳٩٤