هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حس ّ ِ هیچ ُم ...

                    

                                                 

                           وقتی ...

                           وقتی دیدن ِ یه چهره ی ِ زیبا ...

                           داره حسّ ِ بینائی ت  رو اغنا  می کنه ،

                           وقتی ...

                           وقتی بوئیدن عطری که تو امتداد ِ مسیر ِ ت  پخش شده ...

                           داره حسّ ِ شامّه َ ت رو نوازش می کنه ،

                           وقتی ...

                           وقتی آوای ِ یه لحن ِ مهربون ...

                           داره حسّ ِ شنوائی ت رو آروم می کنه ...

                           اون وقت ِ ...

                           اون وقت ِ که می فهمی ...

                           تنهائی ...

                           یعنی ...

                           التماس ِ  حسّ ِ  لامسه ...

                                                

                                                  

                                                 

                                                        

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٩ اسفند ۱۳۸٩