هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

بهار ...

      

      

         

          امیدوار کردن مسئولیت خیلی سنگینی است . امید بخشیدن خیلی جُربُزه می‌خواهد .

          ولی بهار بی‌هیچ مسئولیت و جُربُزه‌ای ، با معجزه ، مسخ یا هرچه ، نمی‌دانم ، آدم 

          را امیدوار ‌می‌کند . بعد خودش می‌رود و تو ‌می‌مانی و ماجرای همیشگی تکرار و

          تکرار و  تکرار . تو می‌مانی و تب ِ  تابستانی . تو می‌مانی و بغض ِ  پائیزی . تو

          می‌مانی و گریه‌ی ِ زمستانی . چاره‌ای نیست . وقت امید‌واری شده ...

        

       

        

        

       

        

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩۳
تگ ها :