هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گرو ...

    

     

         

     تنهائی لعنتی چیزعجیب‌وغریبی است . وقتی با تنهائی خو می‌کنی خودت یاد می‌گیری

     از پس زندگی‌ات برآئی اما در عین‌حال یک التماسی در تو هست . به هیچ چیزی نیاز

     نداری اما التماس کسی را داری . فقط برای آن‌که تنها نباشی . هیچ‌چیز نمی‌خواهی از

     او . فقط بودنش . انگار بودنت به بودن کسی بستگی نداشته باشد اما بودنت به  نبودن

     او گره خورده باشد . انگار یکی بودن دیگر قابل تحمل نباشد . انگاریکی باید باشد که

     تو یک‌ای نباشی . یک‌ای که در گرو دو باشد ...

  

     

   

      

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢۸ بهمن ۱۳٩۳