هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

به همین سادگی ...

                                         

                       باور نمی کردم ...

                      اگه  خود ِ  باد  بهم  نمی گفت ...

                      که  تو هووو هوووی ِ روی پشُت ِ بوم ها ش ...

                      خیلی حال ِ ش فرق می کنه وقتی ...

                      رو تختی ی ِ شسته شده ای رو خشک کنه که ...

                      ردّ ِ عَرَق  و قه قه ِ تن ِ آدم ها  روش بوده ...  

                      یا ...

                      رو بالشی ی ِ شسته شده ای  رو که ...

                      ردّ ِ اشک و هق هق ِ آدم ِ تنها  روش بوده ...

                                                    

                                               

                                                        

                                                        

                                                         

                                           

                                          

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۳٠ بهمن ۱۳۸٩