هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گنگ ...

      

                                 

                 اون روزی که با خودم خواستم  ...

                 تو ذهن ام ...

                 به جای هر دروغی که می شنوم ،

                 با  لبخند ...

                 یه  درخت  بکارم ،

                 هیچ وقت ...

                 واقعا هیچ وقت ...

                 واقعا هیچ وقت فکر نمی کردم ،

                 جنگلبانی بشم ...

                 که هیچ افتخاری ...

                 به خیلی خیلی  بودن ِ درخت ها نکنه .

                                 .

                                 .

                                 .

                خسته ام  این  روزها ...

                از الفت ِ گنگ ِ ذهن َ ام  ...

                با  خیال ِ آتش  ...

                با  رویای ِ کویر ...

                با ...

                آرزوی ِ تبر ...

                                        

                                          

                                             

                                               

                                                

                                           

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۱٦ بهمن ۱۳۸٩