هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

امروز زنگ دوم ادبیات داریم ...

             

 

 

               دوستم جان بالاخره بعضی اوقات ...

               برای ِ  توضیح ِ  بهتر ِ احوال ...

               و ...

               تفهیم ِ  بهترتر ِ معانی ِ  واژه گان ...

               آدم مجبور می شود یک مَثل ِ بی ادبانه ای بزند خُب ،

               از بَس که بعضی از حالات ِ آدم ...

               عجیب غریب اند و متناقض نما ( همان پارادوکس ِ خودمان ) ،

               و از بَس تر که ...

               بعضی از این مَثل های ِ بی ادبی ...

               انگار یک جور ِ خیلی خوب و دلچسبی ...

               حال ِِ آدم را شرح می دهند ،

               حالا توجّه کن :

               واژه  ...

               همین پارادوکس ،

               تمثیل  ...

               همین تقلا کردن و تلاش ِ فزون ِ از حدّ ...

               که  با  مَثل ِ  کون ِ خود را پاره کردن  بیان می شود ،

               و مثال ِ عینی اش هم ...

               همین  من ،

               که ...

               دارم  کون ِ  خودم  را  پاره  می کنم ...

               تا  ...

               تنهائی  کون َم  را  پاره  نکند ...

                                                   

                                                      

                                                          

                                                          

                                                               

                                                        

                                       

   پی نوشت :

   به جون ِ خودم ...

   اگه دیگه بازَم معنی پارادوکس رو نفهمیده باشی من دیگه توضیح نمی دم ...

   به من چه اصلن ...

                                                         

                                         

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸٩
تگ ها :