هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تسکین ...

                

                

                          

   بدی نوشتن این است که تسکین است . مرهم نیست . می‌آئی بغض و دلتنگی‌ات را حرف

   به حرف می‌چکانی . اشک‌طور. تسکین پیدا می‌کنی و تنهائی لعنتی فرصت رسوخ بیشتر

   پیدا می‌کند . بیشتر می‌نویسی و آن موذی لعنتی بیشتر با گوشت و جانت عجین  می‌شود .

   تنهائی‌آجین می‌شوی به درد انزوا . می نویسی و تسکینی دیگر . انزوائی مچاله‌تر ...

   مرهم امّا نیست ...

        

        

          

           

               

             

          

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱٩ آبان ۱۳٩۳