هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

سیلی ...

          

              

           

       روی یک تخته‌سنگ ِ بزرگ ِ خاکستری کنار دریا نشسته بودم و سنگهائی که از موج‌ها

       سیلی می‌خوردند را نگاه می‌کردم . تمام این سنگ‌ها را پوششی به رنگ و جلای زندگی

       پوشانده بود ، رنگ ِ خوش‌جلای ِ سبز . آدم‌ها با موج ِ سیلی‌ها صورت‌شان را سرخ نگه

       می‌دارند ، به درد ، سنگ‌ها با سیلی‌های موج صورت‌شان را سبز نگه می‌دارند ، امّا‌ به

       زندگی . نمی‌دانم . شاید باید سنگ بود ...

         

     

       

       

        

        

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱ مهر ۱۳٩۳