هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

محتاج ...

          

                   

                     

      می‌خواستم بیایم بنویسم امروز سرتاسر یک بزرگراه را گریه می‌کردم . و انگار یک آدم ِ

      غریب ِ گنگ درون من احتیاج داشت کسی ببیندش و برای لحظه‌ای آرام‌اش کند . البته چرا

      دروغ بگویم . غیر ازآن آدم غریب و گنگ درونم ، خودم هم انگار احتیاج داشتم غریبه‌‌ای

      برای لحظه‌ای هم که شده آرامم کند . آمدم این را بنویسم که با خودم گقتم چه کاری است ؟.

      دنیا بی خیال ِ احتیاج آدم‌ها دنیاست . این است که نمی‌نویسم ...

      نمی‌نویسم و می‌روم دوباره گریه می‌کنم ...

      

      

     

      

      

       

     

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٥:٥٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ شهریور ۱۳٩۳
تگ ها :