هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کافه ...

         

       

                 

   کنُج این شهر بزرگ که از رنگارنگی کافه‌هاش چشمان ِ آدم‌ سیاهی می‌رود کافه‌ی ِ کوچک ِ

   دنجی هست که دو سه سالی است هرهفته آنجا سکوتم را به پای ِ کاج‌ها و انارها می‌ریزم .

   کافه‌ای که در آنجا مورچه‌ها گندم را در دل ِ زمین می‌کارند و پرنده‌ها گندم را در دل ِ آسمان

   پرواز می‌کنند . کافه‌ای که آدم‌هاش حقیقت را ، نه پشت ِ میزهای ِ چوبی، که زیر سنگ ها،

   به روشن‌ترین فکر ِ ممکن ، گفتگو که نه ، مُرده مُرده امّا زندگی می‌کنند . کافه گورستان ...

     

     

     

     

     

   

       

.

  
فرشید فرهادی ; جمعه ۳۱ امرداد ۱۳٩۳