هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

اهل ...

          

                        

         بعضی فضاها آدم را می‌برد به دوران کودکی .  ببخشید اصلاح می‌کنم . بلند می‌کند و

         می‌چرخاند و محکم می‌کوبد توی دوران کودکی . که دردت بگیرد . مثل ِ همین امتزاج

         بوی ِ بُراده‌ی ِ چوب و عطر ِ چای . بوی ِ خاطره‌ی یک قهوه‌خانه . جائی که پدرم از

         ته‌دل می خندید . توی روستایش . توی روستایم . نمی‌دانم . من آنجا به دنیا  نیامده‌ام .

        امّا چه فرقی می‌کند. هر جا که بوی ِ بُراده‌ی ِ چوب وعطر ِ چای داشت حتما من اهل

        همانجا هستم . اهل خنده‌ی ِ از ته‌دل ِ پدرم ...

        

         

        

        

         

        

          

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ٤:٠٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳
تگ ها :