هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

جای پا ...

          

            

           

                حرف‌های نگفته و بغض‌های فروخورده  کم‌کم آدم را سنگین می‌کنند ... ،

                آنقدر سنگین که می‌افتی ... ،

                زمان از رویت رد می‌شود ... ،

                می‌شوی جای پای گذشته ...

       

        

        

         

         

        

            

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۳ تیر ۱۳٩۳