هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

واقعیت ...

       

 

         هر روز صُب ...

         صُبای زود ...

         بعد ِ اینکه  صُبونه و ناهار رو درست کردم ...

         بعد ِ اینکه رو کاغذ ِ رو یخچال  نوشتم که چی  تو آشپزخونه  کم ِ ...

         بعد ِ اینکه با نگرانی و افتخار وعشق ...

         دَم ِ  دَر  سهیل  رو راهی کردم ...

         تا  بره  حتیّ  اگه  تو ثریا  هم  که  شده  دانش رو پیدا کنه ...

                       - خُب حس ِ مادرا ...

                         که فکر می کنن بچّه چه شَقّ ُ القمَری میکنه میره مدرسه ...

                         حتما همینه دیگه  لابد  ...  -

         بعد ِ اینکه وقتی  مثل ِ همیشه دارم  لبخند میزنم  ...

         به جیغ ِ خانم ِ همسایه بالائی مون که دم ِ در ِ واحد ِشون داد می زنه :

         " عزیزم ول کن اون توالت ُ ، بچه ها سرویسشون دم ِ در"  ...

         دُرست وقتی که ...

         وقتی که دارم می چرخم  تا  بیام تو در رو  ببندم ...

         انگاری  یه دفه ...

         یه حس ِ  ناز ...

         انگار ...

         حس ِ  یه  خانوم ِ  زیبا ...

         انگار حس ِ  یه  خانوم ِ  مادر  ...

         با حس ِ قشنگ ِ مسئولیت ِ ش ...

         با حس ِ ناب ِ شوق و نگرانی ش ...

         با لبخند ِ از ته ِ دل ِ اش ...

         تو عمق وجودم ...

         آآآاااااخ ...

         می میره ...

         می سوزه ...

         می خشکه ...

         وقتی تصویر ِ واقعیت رو ...

         تو آینه ی ِ ته راهرو می بینم ...

                                     

                                           

                                                

                                        

                                          

                                           

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱٦ دی ۱۳۸٩