هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حاجی بازاری ...

 

                در این بازار ِ ترّحُم و تنفّر ...

                وَ َ َ َ ه ه ...

                چه  ارزان  دارم  می فروشم ...

                دل  واژه هام  را ...

                به سکه هائی از ...  

                آآخ خ    و   ااه ه   ... !

                آآاااا ی ی ...

                حاجی بازاری ِ عشق ...

                تو که انگار ...

                عُمری عشق ...

                مُفت است  به  لا یزالیَ ات ... !

                حالا که نزدیک است ...

                فریاد ِ بیهوده ی ِ لاف ِ وحدانیّتَ ات ...

                در گوش ِ پُر پنبه ی ِ من ... ،

                حالا که نزدیک است ...

                التماس ِ دست ِ  تلقین ِ  کرامات َات ...

                بر شانه ی ِ سرد و بی طاقت َ ام ...

                بیا  و مرد باش ...

                بیا  و مرد باش ...

                بخَر این  واژه های ِ شوق  را ...

                به نیم پشیزی عشق ...

                من ...

                نمی خواهم  کاسب  ،

                می خواهم ...

                عاشق بمیرم ...

                                                  

                                            

                                                      

                                                   

                                                

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٧ دی ۱۳۸٩