هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نشانه ...

             

                 

       تنهائی ِ لعنتی بعضی حسرت ها را خیلی عجیب وغریب می کند . انگار شکل ِ خاصی به

       ماهیت ِ حسرت می بخشد . نمی فهمم ؟! .  آخر حسرت ِ نشانه هم  شد حسرت ؟!. این که

       بنشینی و بغض کنی که چرا این نشانه را نداری ؟! . اشک بریزی و پشت َت  بلرزد  از

       حسرت ِ بی نشانگی ؟! . نمی دانم .

       می دانی؟. میان ِ هزارجور جلوه گری ِ عشق، آدم ها باید نشانه ی ِ خاص ِ عاشقی داشته

       باشند . نه مثل سرخی ِ گونه در شرم یا لرزش ِ صدا در هیجان . نه حتی مثل ِ بوسیدن و

       در آغوش گرفتن. این نشانه ها حتیّ اگر ناخود آگاه هستند ، امّا باید خاص باشند . آدم ها

       باید نشانه ی ِخودشان را داشته باشند. که برای خودشان نشانه ای خاص باشد.نشانه ای

       که برای خود ِ خود ِ آدم  نشانه باشد. یک نشانه ی ِ دوست داشتنی ِ خاص ِ ناخودآگاه که

       به خود ِ آدم  اطمینان بدهد عاشق است . نشانه ای که  نشانه ی ِ آرامش است . نشانه ی ِ

       لذت هم . نشانه ی قوت ِ قلب هم . نشانه ای که نشانه ی  ِ تمام نشانه های ِ خوب عاشقی

       است. مثل ِ خزیدن توی ِ بغل. مثل ِ بوسیدن مکرّرانگشت ها. مثل نوازش ِ گونه با گونه

       مثل ِ بوئیدن ِ چشم بسته ی ِ تن . آآآآه از حسرت .

       نشانه ی ِ من بر پشت ِ دوش آوردن بود . که دست های َم قلاب شده باشد بر پاهای َش .

       و دست های َش قلاب شده باشد دور گردن َم . که نبض ِ نفس گون  ِ سینه هاش پشت َم

       را گرم کند .

       میان ِ هزارجور جلوه گری ِ عشق، آدم ها امّا باید نشانه ی ِ خاص ِ عاشقی داشته باشند.

       نشانه ای  که  نشانه ی ِ تمام  ِ نشانه های ِ خوب عاشقی است . یک نشانه ی ِ بی تردید.

       نشانه ای که بفهمی : هاااا ، من عاشق توام  لعنتی ...

            

          

            

          

           

             

              

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢ بهمن ۱۳٩٢