هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عجیب ...

                

                            

         وقتی تنها باشی بعضی حس هائی که ظاهرا باید خیلی عادی باشند انگارخیلی عجیب

         غریب  می شوند . انگار گنگ اند . انگار هیجان آورند . انگار مسخ کننده اند . انگار

         استرس آورند . انگارمایوس کننده اند . اصلن انگار نه به سن و سال اند نه به تجربه.

         نه به درد و غم اند ، نه  به مملکت و دین . انگار به هیچ چیز خاصی نیستند که بشود

         انداخت گردن ِ آن قصور ِ لعنتی. انگار ملغمه ی ِ همه ی ِ تقصیرهای ِ عالم اند . 

         تنها که باشی بعضی حس هائی  که  ظاهرا باید خیلی عادی باشند انگار خیلی عجیب

        غریب اند . مثل دیدن یک زن ...

       

        

        

        

       

      

        

        

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۱۸ آذر ۱۳٩٢