هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

آدم ِ من ...

          

 

                           آدم ِ من انگار ...

                           سَرَش ...

                           بحرُالمیّت ِ افکار است .

                           چشمان َاش ...

                           همیشه بارانی ِ حسرت َ اند  و ...

                           دل َ اش ...

                           رشته ی ِ نامتناهی ِ کوه ِ درد  .

                           دستان َ اش ...

                           دو قطب ِ  سرد ِ سرد ِ خواهشَ اند و ...

                           گام هاش ...

                           شن های ِ روان ِ کویر ِ هوس  .

                                          .

                                          .

                                          .

                           نمی دانم ... ؟

                           این  ...

                           شرح ِ آدمی مثل ِ من است ...

                           یا ...

                           شرح ِ وضعیّت ِ زمین ... ؟

                           یا ...

                           شاید هم انگار ...

                           این ...

                           شرح ِ وضعیّت ِ آدمی است زمینی ...

                           مثل ِ من ...

                                                    

                                                   

                                                             

                                                             

                                                         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ۸ آذر ۱۳۸٩