هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

خواب ...

           

                   

              من خنده های ِ از ته ِ دل ِ خودم را می شناسم ... ،

              خنده هائی که انگار مستی می آورند ... ،

              خنده هائی که انگار جوانی دارند ... ،

              خنده هائی که جرئت ِ سُخره ی ِ خدا را دارند حتیّ ... ،

              خنده هائی که انگار زور ِ شان به همه ی ِ غم های ِ دنیا می رسد ... ،

              این ها را وقتی دارم می نویسم که با صدای ِ قهقهه ی ِ خودم از خواب پریده ام ... ،

              هیچ چیز از خواب یادم نیست ... ،

              ولی مطمئنم تو آنجا بوده ای ... ،

              من خنده های ِ از ته ِ دل ِ خودم را می شناسم ... ،

              کار ندارم که حالا نشسته ام و هق هق گریه می کنم ... ،

              ولی من خنده های ِ از ته ِ دل ِ خودم را می شناسم ... ،

              می دانم ... ،

              تو آنجا بوده ای ... 

               

                 

                  

                 

                     

                        

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٢