هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

جمعه ...

 

 

 

    نمی دانم بیماری ِ روانی است یا لوس بازی . نمی دانم کاری است که از یک آدم یا مرد ِ

    چهل و چند ساله بعید است و یا خجالت آور است . نمی دانم . هرچه که هست ولی هست .

    نمایش نیست . داستان نیست . واقعی است وهمین واقعی بودنش به طور موذیانه و البته

    خوشایندی بی اختیار تکرار پذیرش کرده.

    جمعه ها که همه خانه ی ِ مادرم جمع می شویم به سر و صدا و شلوغ بازی می گذرد .

   با خانواده مشغول ِ بازی و سروکول هم زدن هستیم . می گوئیم می خندیم دعوا می کنیم

   می خوریم  داد می زنیم  به هم نگاه می کنیم . زندگی می کنیم . همیشه میان ِ این شلوغ

   بازی هائی که عرق َم را در می آورد  دم ِ دست ترین راه برای ِ رهائی از ناخوشایندی

   عرق کردن  افشانه ی ِعطر ِ  زنانه ای  است که گوشه ی ِ میز ِ اتاق ِ مادرم کنار ِ آئینه

   هست . همیشه دو سه باری بی هیچ ذهنیتی  می روم  مقداری از آن را به بدنم می زنم

   بر می گردم پی  ِ سر و کول هم زدن . سرو کول ِ هم زدنی که آخر شب به سر و کول

   زدن با خودم ختم می شود .

   شب که به خانه بر می گردم غصه ام می گیرد. بوی  ِ خوشایندی با من هست که هیچ

   رغبتی به از بین بردن آن ندارم . بوی ِ خوشی که خیال ِ هم آغوشی را زنده می کند .

   عطری که نشانی از هیجان در پوستی تب زده داشته . دراز می کشم . خیال می کنم .

   بغض می کنم . می خندم . گریه می کنم . خیره می شوم . همیشه هم تا نیمه های ِ شب

   دوش گرفتن را به تاخیر می اندازم . مثل ِ مردی که جرعه های ِ آخر ِ شراب َ ش را به

   امید ِ حفظ  ِ سرمستی نه جرعه جرعه ، که مزه مزه به لب بکشد . تنهائی واقعا  حسّ  ِ

   غریبی است .

   نمی دانم بیماری ِ روانی است یا لوس بازی . کاری است که از یک آدم چهل و چند ساله

   بعید است و یا خجالت آور است . نمی دانم . هرچه که هست ولی هست . نمایش نیست .

   داستان نیست . واقعی است . واقعی است . واقعی است .

      

         

           

            

            

            

           

           

               

.

 

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٥ امرداد ۱۳٩٢