هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

من ...

 

 

 

             از تو دور افتاده ام از خودم  جدا ... ،

             دور از دورم  و دورم  از نزدیک ... ،

             مثل ِ مردی روبروی ِ آئینه ...

             که دارد  خیال ِ توئی که دوری را گریه می کند ... ،

             دست ِ تسکین َش هم به شانه ی ِ هق هق ِ مرد ِ نزدیک ِ آن سوی ِ آئینه  نمی رسد ...

       

      

       

      

         

        

       

         

       

         

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٥ تیر ۱۳٩٢