هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

غریب ...

 

 

 

                 آنقدر التماس َم برای لمس زیاد است که می توانم روزهای ِ متمادی ...

                 پوست روی پوست ...

                 در آغوش بکشم بی لحظه ای حرص ِ تن بازی ... ،

                 تنهائی چیز ِ غریبی است ... ،

                 این غربت را فقط آن که بغض ِ تنهائی دارد می فهمد ...

        

       

          

          

         

          

           

         

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٤ تیر ۱۳٩٢