هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

امّید ...

 

 

 

           نه  فقط  چشمه ساران ... ،

           که شاید جُرعه ای  آب هم می تواند سینه ای سوخته از روز ِ بی آبان ِ بیابان را ...

           به ستاره های ِ راهنما برساند ... ،

           به ستاره های ِ شبی که خورشید ِ صبح َ ش ...

           از پشت ِ خانه هائی کاهگلی سر برمی آورد ...

  

    

       

        

     

       

       

       

       

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ٢٢ خرداد ۱۳٩٢