هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گندم ... جو ...

    

                                        

              چه کسی فرموده ... ؟!

              "  گندم از گندم  بروید  ، جو  ز جو  " .

              بیایَد ببیند خُب  ! .

              آن همه  امید ِ  سبز کاشته  بودم  ...

              حالا مثل یک مترسک ...

              آن هم  وسط ِ  دشت ِ زردی که چهارسویَ اش  ته  ندارد  انگار ...  

              دارم از خوشه زار ِ ترس های َام  نگهبانی  می کنم  ...

                                         .

                                         .

                                         .

              نگاه که می کنم ...

              به یک نظر ...

              چقدر امید  دور و برَم  می بینم  .

              ولی ... !

              ولی انگار ... !

              همه اش امید های تکراری است ... !

              آآآآآه ه  دوستم جان ...

              کیسه ی ِ آرزوهای َ ام  پاره َ ست ...

                                 

                                        

                                        

                                   

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٤ آبان ۱۳۸٩