هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

گندم ... جو ...

   

 

              آن همه  امید ِ  سبز کاشته  بودم  ...

              حالا مثل یک مترسک ...

              آن هم  وسط ِ  دشت ِ زردی که چهارسویَ اش  ته  ندارد  انگار ...  

              دارم از خوشه زار ِ ترس های َام  نگهبانی  می کنم  ...

                                         .

                                         .

                                         .

              نگاه که می کنم ...

              به یک نظر ...

              چقدر امید  دور و برَم  می بینم  .

              ولی ...

              ولی انگار ...

              همه اش امید های تکراری است ... !

             واااای ...

              کیسه ی ِ آرزوهای َ ام  پاره ست ...

                                 

                                        

                                        

                                   

                                        

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٤ آبان ۱۳۸٩