هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

حال ...

 

 

 

             غرق  شده ام  وسط  ِ  کلماتی  خشک  و  خالی ... ،

             میان  ِ جمله هائی  که  می توان  سر ِ شعر بودن  یا  نبودن ِ شان  شرط بست ... ،

             حرف هائی  که  از  صافی  ِ  دهان صاف کن  بُغض  رد  می شوند ... ،

             حرف ها می روند ...

             بغض  لعنتی  امّا  می ماند ... ،

             مثل ِ عفریته ی ِ بدکاره ی ِ حرام زائی که هرثانیه  توله ی ِ حرف پس می اندازد ...،

             حرف هائی  که  نگفتن ِ شان  امّا  از  جنس  ِ  سکوت  نیست ...

         

                  

               

                 

                   

              

             

          

                    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٢٠ فروردین ۱۳٩٢