هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

سکوت ...

  

 

             می خواستم بنویسم :

             " باروی ِ عشق که می ریزد ... "

             با خودم گفتم :

             تو که عاشق نبوده ای مَردَک ...

             و ...

             عشق که برج و بارو ندارد ...

             پهنه دشتی است سبز ...

             به وسعت ِ آسمان ...

             یله ِ گاه ِ توسن ِ روح ...

                        .

                        .

                        .

            لااقل می گویم :

            دیوار ِ "  اعتماد "  که می ریزد ...

            انگار آوار ِ "  نفرت " می شوند بر سر ِ دل ...

            آجُر واژه های ِ  سکوت ...

                                      

                                       

                                         

                                      

                                  

  پی نوشت :

  ساکت موندن خیلی ظرفیت می خواد ...

                                    

.                                

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٩