هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تقدیر ...

           

 

                 نمی دانم ... ؟!

                 تقدیر دارد کجا می کشاند مرا ... 

                 وقتی ...

                 مقصد پشت ِ سر بود انگار ...       

                                   

                                   

                                    

                                   

  پی نوشت

  بیشتر  از  یه  سال ِ ...

  تنها کار ِ به درد بخوری  که در طول ِ روز می کنم این ِ :

  تو شرکت وقتی میرم توالت ...

  چراغ هائی که بقیه روشن گذاشتن رفتن رو خاموش می کنم .

                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :