هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ساده برای خودم ...

                                      

              شاید زیر ِ سرند ...

              شاید  آیینه ای را نگاه داشته اند ...

              شاید دارند می نویسند ...

              یا شاید شانه گرفته اند ...

              یا حتیّ دارند تایپ می کنند ...

              شاید دارند می شورند ...

              شاید دارند قلم مو را روی بوم می کشند ...

              شاید دارند می بافند ...

              یا کلیک کلیک عکس می گیرند ...

              شاید دارند رخت ِ شسته ای را پهن می کنند ...

              یا دارند سرانگشتی نمک می ریزند ...

              شاید دارند می نوازند ...

              شاید دارند نوازش می کنند ...

              یا شاید زیر چانه باشند ...

              شاید چنگی مو می کشند ...

              شاید دارند اشک را از روی ِ گونه کنار می زنند ...

              یا تن ِ گرُ گرفته ای  را لمس می کنند  ...

              شاید رو به آسمان بلندند ...

              یا  در دست ِ دیگری هستند ...

              شاید ...

                                   .

                                   .

                                   .

 

              هرکجا که هستند  و هر کاری که می کنند ...

              دستان ِ سرد ِ منتظرم ...

              خیلی کم دارند ...

              این دستانی را که نیامده اند هنوز ...

                                   

                                               

                                              

                                                        

                                                

                                                          

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ مهر ۱۳۸٩
تگ ها :