هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

فلسفه ...

      

 

           موسیقی  چیز ِ دیگری است ...

           موسیقی صدای ِ لعنتی ِ خدای ِ لعنتی تر است  انگار .

           امّا می دانی  ...

           مدت هاست به این فکر می کنم ...

            لذت بردن ...

           از نواختن ِ آدم ِ  بیچاره ای که ...

           در از دست دادن ِ ارزشمندترین موجود ِ زنده گی اش ...

           غمگنانه  می نوازد ...

           چه حکمی دارد ؟!

                                       .

                                       .

                                       .

           این که من دارم می زنم رو طبل ِ بی عاری ...

           درست ِ که خودم خواستم ...

           ولی خُب  ...

           دل ام  یه  جورائی ام  درد  می کشه  از این  بی حیثیتی  ...

           امّا ...

           وقتی اونی که  داره  می شنوه ... 

           نشَسته  قسم می خوره  که :

           " چه دلنشین میزنی ... " ...

            نمی دونی  که  چه  آتیشی  می گیره  دل ام  ...

                         

                        

                               

                               

                         

                          

 پی نوشت :  نمی دونم ... !  شایدم واقعا دارم خوب میزنم ...


                           

                     

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۳۸٩