هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

تنهائی ...

        

 

             رفیق ...

             میدونی  تنهائی  چیه ... ؟!

             تنهائی ...

             دستی ِ که یهو از تو سینه ات بیرون میزنه وگلوت روچنان فشارمیده ...

             که اشک ِ خون تو چشمات جمع میشه ...

             اون وقتی که چشمای گیجت رو ...

             لا به لای ِ  یه  موی ِ  بلوند ِ آرایش شده ی ِ عطر زده ...

                 باز کرده ای  و ...

             یه دفعه یاد ِ بی یادت می افته ...

             بلاندی  اونی نیست که بتونی بهش بگی :

             لعنتی جونم  ...

             من  موهای ِ  بلند ِ شرابی  و در هَم  بر هَم  رو خیلی دوست دارم ...

                    

                                  

                              

                            

  پی نوشت :

  باشه رفیق ...  قبول ِ  ... می گی " هوس باز "  بگو ...

  ولی تو رو خدا  ...  بگو : "  تنهای ِ هوس باز " ...

  پی نوشت تر :

  به خدا روم  نمیشه بنویسم :  "  به خدا اروتیک نویسی نیست ... "

  پی نوشت ترین :

  این هم قبول ِ دوستانم جان ها ...

  که دیگه لوس بازیه که ورداشتم ارسال ِ نظر این پست رو غیر فعال کردم ...

  وقتی میدونم که چه آروم میشم هروقت که باهام حرف میزنید ، حتیّ اگه با اخم ...

          

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ۳ مهر ۱۳۸٩