هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مرام ...

      

                   

             وقتی میشینی  پای ِ " هم نوشی "  ...

             تو بزم ِ  بی تکلف ِ  ساقی  ...

             باید باور داشته باشی ...

             توی ِ تلخ آبی  که  ساقی  پیاله  میکنه ...

             این تلخی ِ مَزّهَ ش ِ که مست ِ ات می کنه .

             اینجاست  که ...

             بعد از یه جُرعه  تلخ نوشی ...

             اگه مَزّه ی ِ شیرین از دست ِ هم پیاله  به دهن بگیری ...

             وَ الله  یعنی نَفَس ِ ساقی  رو کشتی  و ...

             وَالله تر ...

             اگرلب ببندی رو مزّه ی ِ شیرین از دست ِ هم پیاله ...

             انگاری نَفَس ِ هم پیاله رو کشتی .

             " من " ...

             خیلی وقت ِ ...

             داغ ِ انگ ِ   تک خور ِ  لامست ِ  بی مرام "  رو ...

             به دل کشیدهَ ام ...

             تا نه نَفَس ِ  ساقی  رو کشته باشم ...

             نه نَفَس ِ  هم پیاله  رو ...

                             

                                

                              

  پی نوشت : کاش بدونی چی میگم دوستم جان ...

                        

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۳۱ شهریور ۱۳۸٩