هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مترسک ...

       

 

                      آاای " من " ...

                      گیریم که مترسک ِ امّید ...

                      تاراند*  کلاغ ِ  شک  را ...

                      با  تاراج ِ  پنهان ِ موش ِ  یآس ...

                      با  یورش ِ بی پایان ِ ملخ ِ  تنهائی ... 

                      با  سن ِ  سن  ...

                      چه می کنی ... ؟!

                                  

                                       

                                   

 * شکل ِ ماضی از بُن ِ فعل تاراندن با فاعل ِ سوّم شخص ِ غائب ...

                                               

                                     

                               

 پی نوشت : کل ُ یوم همچنان عجین ام بد جور... با گهُ وکلّ ِ مشتقاتش ...

 پی نوشت تر: امّید نیست تو "من" انگار ، چقدر میاد این ماضی ِغائب بودن بهش...

                                              

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٩