هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

کابوس ...

 

              "  قادر " جان ام  ...

              من آن " قدر" ها  نمی دانم  " قدر"  چیست ...

              ولی به جان ِ خودت ...

              همین  " قدر"  می دانم که ...

              بی " قدر" م ...

                        .

                        .

                        .

 

              تبر ...

              آن هم جلوی ِ چشم ِ باغبان ِ پشیمان ...

              می دانی که یعنی چه دوستم جان ... ؟

                                  

                                

                              

                              

                                    

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳۱ امرداد ۱۳۸٩
تگ ها :