هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

عُمق ...

 

 

 

     انگار دیگر نمی توانم  کسی  را عمیقا  دوست  داشته  باشم ... ،

     دست ِ  خودم  نیست ... ،

     اصلن انگار عُمق  دیگر در من  معنا ندارد ... ،

     خسته گی ترس خودخواهی یا هرکوفتی که بوده کار ِ خودش را بدجورخوب انجام داده ...،

     آنقدر بی عُمق و تخت شده ام که با یک تکان هرچیزی در من به بیرون سُر می خورد ...،

     حتیّ  تکان  ِ  شانه های َم  وقت  ِ  گریه ...

           

              

               

             

               

                

                

                

                

                      

.

  
فرشید فرهادی ; پنجشنبه ۱٤ دی ۱۳٩۱