هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

توازی ...

 

                 مُمتد شده ام  انگار ...

                 یک جاهائی میان ِ موهومی ترین  توازیِ عالم :

                 تنهائی ِ دل ...

                 تنهائی ِ تن ...

                        .

                        .

                        .

                 عشق را ... !

                 بیا  ای  زیباترین  ...

                 بیا  و برَهانم ...

                 از قید ِ این نا تمام ترین  تمام ِ ابهام   ...

                 که مُرده شد خدا ...

                 از امامت ِ دل ...

                 بر این  تنهاترین  مَردُم  ِ  تن ...

                              

                                   

                                   

                                     

.

  
فرشید فرهادی ; شنبه ٩ امرداد ۱۳۸٩