هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ماده ی ِ واحده ...

        

 

                 از وقتی که رفتی ...

                 از وقتی " خدا نگهدارَت "  را ...

                 فریاد ِ گریه کردم ...

                 آن چنان ...

                 از دل ...

                 سپُرده امَ ات  به  خدا ...

                 طوری که هنوز  گیج  می زند  خدای ِ بی نوا ...

                 که نکند قانون ِ طبیعت ...

                 تبصره ای  بر مرگ  دارد ... ؟!

                                        

                                               

                                              

                                                 

.

  
نویسنده : فرشید فرهادی ; ساعت ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ تیر ۱۳۸٩
تگ ها :