هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

نامردی ...

   

 

             این عین ِ نامردی ِ آدم هاست ...

             که نادیده می گیرند ...

             این تلخ ترین و حقیقی ترین واقعیت ِ عالم  را ...

             این عینیّت ِ کامل ِ معنای ِ عشق را ...

             که آاای دوستم جان ها :

             به خدا ...

             گهُ ...

             همان غذای ِ مادر مُرده  است ...

             که در یک مسیر طولانی و پر پیچ و خَم ...

             برای رشد و بالندگی امثال " من " ها ...

             بی توقعّ  و مخلصانه ... 

             داده هر چه که در وجودش داشته   ...

             و به انگ ِ ( تو بخوان فیض ِ) ...

             گهُیت ...

             زائل ( توبخوان نائل )  شده ...

                                          

                               

                            

                         

                           

                         

  پی نوشت :

  اوج ِ بدبینی و ناامیدی ...

  در حالتیه که باور ِ فکری ِ امثال " من " ها ...

  آگاهانه  یا  نا آگاهانه ...

  میشه این:

  " غذا ، بهترین هاش حتیّ ، گهُ ِ بالقوُه است "  ...

 

  پی نوشت تر :

  بعضی مواقع به گهُ بودن ِ خودم افتخار می کنم ...

                                                       

  پی نوشت ترین :

  به سنگینی این بُغضی که تو گلومه ِ قسم ...

  این ها آرایه های زشت وزیبای ِ کلمات نیست ...

                                   

                                    

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ۸ تیر ۱۳۸٩