هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

آزادی ...

 

 

 

     با صدای ِ بسته شدن ِ درب ِ بزرگ ِ آهنی به خود َ ش آمد ... ،

     انگار این بار به مرگ با اعمال  ِ شاقه محکوم شده بود ... ،

     کت َش را روی ِ سرَش کشید و روی ِ خاک ِ گل شده به سوی ِ ابتدای ِ جاده حرکت کرد ...

        

         

                 

            

                

                

              

             

                   

.

  
فرشید فرهادی ; چهارشنبه ۱٥ آذر ۱۳٩۱