هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

مهمان ...

 

              همه ی ِ  ساعت های ِ  لعنتی ِ  دنیا ...

              کوک  شده اند  ...

              تا هر بار که خواب ِ  تو  را  می بینم ...

              من را بیدار کنند ...  

                                   .

                                   .

                                   .

              آخر این چه تنهائی است ... ؟!

              که تنها نیست و ...

              این همه غم با خودش آورده ...

                                         

                                             

                                       

                                         

.

  
فرشید فرهادی ; یکشنبه ٢۳ خرداد ۱۳۸٩