هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

باقی نمانده ...

 

 

 

                       پیرمرد  جای َ ش  را  به  دو نفر  ِ  بعدی  داد ... ،

                       می گفت  من کارَم  طول  می کشد ... ،

                       فهمید َم  چرا ... ،

                       من هم  کارَم  طول  می کشید ... ،

                       به  بهانه ی  ِ  تلفن  رفت َم  چند  قدم  آن  سوتر  ایستاد َم ... ،

                       جوری  ایستاد  که  همه ی  ِ  باجه  را  بگیرد ... ،

                       سعی  می کرد  دریچه ی  ِ  تحویل  دیده  نشود ... ،

                       یک  اسکناس  ِ  پنج هزار تومانی  گرفت  و سریع  رفت ... ،

                       رسید  را  یاد َش رفت ... ،

                       باقی مانده ی  ِ  موجودی  ِ  شما  هشت هزار ریال  ...

 

 

 

 

 

 

 

 

      

.

  
فرشید فرهادی ; سه‌شنبه ٧ آذر ۱۳٩۱