هیچکده

هیچ و باز هم هیچ

ساقی ...

 

 

   چه سان بیهوده می کوشم ، که مرغی خسته دردام َم

                             اگر توسن  ،  اگر  یوزم  ،  کمندَ ام  بسته  و   رامَ م 

   همه  مَد ّ است  آوازام  ، زَغند ام  کرده خاموش  و

                             خروشان موج ِ این بحرم  ، که  جزری  کرده  آرامَ م

   سراب ِ وصل ، مَر  جان را به سر کرده همه روز و

                             غم ِ هجری که شب در دل ، سیه   کرده همه   شامَ م

   همه  دام  و کمند  از او  ، همه  جزر و زَغند از او

                             سراب ِ وصل  و شام ِ غم ، همه  زهر  است در کامَ م 

   چه سان نالم؟ که را گویم؟ ، نه جُزننگی است برنام َم

                             من این زهری که می نوشم ، شراب ِ اوست  درجامَ م

 

                                         

                                             

                                           


 زَغند : نعره ی ِ گوش خراش

.

  
فرشید فرهادی ; دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳۸٩